EVET SEVGİLİ BİLGİSAYAR:TÜRKİYE HOP OTURUP HOP KALKARKEN
BEN DE BUNLARI YAZDIM
BİR MİNİK PARMAĞIN KISA BİR ÖYKÜSÜ
Yine bitmeyen nöbetlerden birinin tam ortasındaydık.
Sabaha daha çok vardı.
Her an her şey olabilirdi.
Bitmeyen;birinin bitip diğerinin başladığı nöbet saatleri.
Hiç durmadan çalışan insan vücudu organları misali, hiç durmayan,
hep çalışılan hastane günleri, nöbet geceleri...
İşte böyle bir nöbet gününün gecesiydi.
Vakadan yeni çıkmıştım. Doğru tanı, doğru tedavi… Hep mutlu etmiştir beni.
Vakanın sorunsuz ve güzel geçmesi de içimi hafifletmişti. Ameliyathaneden
giyinme odasına bu huzurla girdim. Gönlüm kuş gibi hafifti. Bir nöbet vakası
daha başarıyla tamamlanmıştı.
Zaman, gecenin yarısını çoktan geçmiş, sabahın ilk ışıklarına az kalmıştı.
Başarmış olmanın o tatlı yorgunluğu üzerimdeydi. Her başarılı operasyon
sonrası ruhuma sinen o huzur, gecenin sessizliğinde beni de sarmıştı.
Hatta keyifle bir şarkı bile mırıldanmıştım:
"Yalan, başkası yalan... Dünyada ölümden başkası yalan..."
Her şeyin yolunda olduğunu, nöbet bitimine de az kaldığını düşünürken
hiç de öyle olmadı.
Soyunma odasından çıkıp koridora geçtiğim sırada, kocaman bir sedyenin
üstünde minicik bir çocuk gördüm. Yanında bir kadın vardı. Annesi olmalıydı.
— Neden bekliyorsunuz? diye sordum. Haberim olmadan genel cerrahi vakası
mı alınmıştı?
— Ameliyat olacak bu, dedi kadın Karadeniz şivesiyle. Doktor “Bekleyin,” dedi.
Bisküvi yediydi. Ondan alamadılar ameliyata.
Sedyeye yaklaştım. Ameliyat önlüğü giydirilmiş, üzerine çarşaf örtülmüş…
Sarışın, dört-beş yaşlarında, yarı uykulu bir oğlan çocuğuydu gördüğüm.
Sevgiyle yaklaştım, saçını okşamak istedim.
— Ne oldu sana bakalım? dedim usulca.
— Nesi var? diye sordum annesine.
Kadın hafifçe başını eğdi, sesi kısıktı:
— Elini patoza kaptırdı… Parmağı bulamadık.
Pansumanı aralayıp baktığımda, kurumuş kan lekeleri olan minik elini gördüm.
Serçe parmağının tamamı, yüzük parmağının da yarısı yerlerinde yoktu. Sağ eliydi…
Yüreğim burkuldu. Ruhumun derinliklerinde bir şeyler olmuş, yer yerinden oynamıştı.
Acıma duygusu tüm benliğimi sardı.
Ruhumun derinliklerinden kopan bu fırtına, gözlerimde neredeyse yaş olup akacakken
kendimi tuttum. Ağlamadım.
Pansumanı kapatıp çarşafları örttüm, sarı saçlı kafayı okşadım.
— Geçmiş olsun, diyerek hızlıca nöbet odasına doğru koştum.
Yolda ağlamaya başlamıştım. Nöbet odasına kendimi zor attım.
Sesimin duyulmasından korkup yüzümü yastığa gömüp ağladım.
Durduramadığım, sonunu getiremediğim bir ağlamaydı bu.
Toz içindeki sarı saçlar, kurumuş kan lekeleri, kopmuş parmaklı minik el…
Hiç gözümün önünden gitmiyordu.
Ağladım, ağladım, ağladım.
Fırtına dinip ruhum sakinleşince yüzümü yıkadım.
Yeniden ameliyathanenin bekleme salonuna gittim.
Çocuğun annesi, tanıdık bir yüz görmenin sevinciyle gülümsedi bana.
Eşarbını düzeltti.
Yine yaslandığı duvardan ayrılıp sedyenin başına, çocuğa doğru yöneldi.
— Nasıl oldu? Nasıl koptu parmakları? Sesim hâlâ titriyordu.
Ve ağladığım belliydi.
— Harmanda oynuyorlardı. Dedesinin yanındaydı. Birden olmuş.
Allah’tan babam motoru hemen kapatmış da başka bir yerine bir şey olmamış.
Allah korumuş…
Konuşurken başörtüsünü düzeltiyordu.
Kenarlarını kafasının arkasına doğru çekiyor, yeniden sıkıca bağlıyordu.
— Nerede oldu bu?
— … Köyde. Oradan Bolu’ya gittik. Onlar da buraya yolladı.
Kadın tekrar duvara yaslandı.
Ben yeniden nöbet odasına çıktım. Burnumu çektim, tutamadım…
Bir kez daha yastığa kapandım.
Ağladım.
Yeniden sakinleşince acil ortopedi polikliniğini aradım.Kendimi tanıttıktan sonra sordum.
— Ameliyathanede bekleyen çocukla ilgili bilgi alabilir miyim? dedim. Parmakları ampute olan… Ne düşünüyorsunuz?
— Aa, evet, Bolu’dan sevk gelen vaka. Açlık süresini bekliyoruz. Genel anestezi altında revizyon yapacağız. Parmaklar ampute.
— Teşekkür ederim, dedim.
"Kolay gelsin" bile diyemeden telefonu kapattım.
Yastığıma yeniden gömüldüm.
Ve bir kez daha…
Ağladım.
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)