17 kasım 2026 salı
Apartman apartman dizmişler yol boyu. Şehri yaratmışlar. Çağın usulüne uygun süslemeleri, boyaları, sıvaları... Yaşayan betonlar olmuş her biri. Yıl olmuş 2026 ve hatta bitmek üzere. Yaşamaya devam edecekler sabırla, sessiz.
Böyle başladı bir salı günü İstiklal Caddesi gezim.
Sebepsiz nedensiz kalabalıklar arasında yalnız ben varmışım gibi yürüdüm. Sessiz. Aralık günü güneşi ısıttı içimi. İnsanlara güler yüzle baktım. Ne sevgi ne şefkat; ulvi bir anlayış, kabullenişle selamladım her birini. Yanımdan yöremden geçip gittiler. Çok da çocuk vardı. Okulların yarıyıl tatilinde olduğunu anımsadım.
Rastladığım ilk müzeye daldım. Ağır kapısını açmak zor olsa da... Nereye girdiğimin sonra farkına vardım. İçerisi hazine doluymuş.
İş Sanat Resim ve Heykel Müzesi. rhm kısaltması Geçen yıl aldığım sanat tarihi seminerlerinde hocamız Hülya Hanım'ın sözünü ettiği Türk ressamların eserlerini görünce...
“Aaa bunlar buradaymış!” dedim kendi kendime, sesli. Bir gülümseme belirdi yüzümde. Resimleri seyretmeye daldım.
İşte resimler.
Müzeden çıktığımda mutluydum.