17 Kasım 2026 Salı





 17 kasım 2026 salı 

Apartman apartman dizmişler yol boyu. Şehri yaratmışlar. Çağın usulüne uygun süslemeleri, boyaları, sıvaları... Yaşayan betonlar olmuş her biri. Yıl olmuş 2026 ve hatta bitmek üzere. Yaşamaya devam edecekler sabırla, sessiz.

Böyle başladı bir salı günü İstiklal Caddesi gezim.

Sebepsiz nedensiz kalabalıklar arasında yalnız ben varmışım gibi yürüdüm. Sessiz. Aralık günü güneşi ısıttı içimi. İnsanlara güler yüzle baktım. Ne sevgi ne şefkat; ulvi bir anlayış, kabullenişle selamladım her birini. Yanımdan yöremden geçip gittiler. Çok da çocuk vardı. Okulların yarıyıl tatilinde olduğunu anımsadım.

Rastladığım ilk müzeye daldım. Ağır kapısını açmak zor olsa da... Nereye girdiğimin sonra farkına vardım. İçerisi hazine doluymuş.

İş Sanat Resim ve Heykel Müzesi. rhm kısaltması  Geçen yıl aldığım sanat tarihi seminerlerinde hocamız Hülya Hanım'ın sözünü ettiği Türk ressamların eserlerini görünce...

“Aaa  bunlar buradaymış!” dedim kendi kendime, sesli. Bir gülümseme belirdi yüzümde. Resimleri seyretmeye daldım.

İşte resimler.



Müzeden çıktığımda mutluydum.


13 Kasım 2026 Cuma

RÖNESANSA GİTMEK


FLORANSA

"İşimi bitirip(emekli oldum ya) başka işlere zaman ayıralı beri çok merak ettiğim rönesansı okuduktan sonra doğduğu topraklara gitmek ayrı bir heyecan oldu benim için.Sevgili Hülya Hanımın  bilgileriyle ,Mansur beyin "KEYİF KURDU " enerjisiyle yaşanmışlıkları görüp resimlerde heykellerde daha önce göremediklerimi de görüp rüyadaymış gibi yaşayıp döndüm rönesansdan.

Tarih öncesinden  beri yaşanılan topraklar. Yıl olmuş 2026 ve daha yaşanacak yıllar...

Toskana bölgesinin merkezi. Arno Nehri'nin iki yakası. Eski ama hâlâ kullanılan köprüleri...

Uffizi Galerisi'nde sizleri bekleyen, ruhunuzu çılgına çevirecek sanat eserleri; Galleria dell'Accademia'da bekleyen Davut heykeli ve diğerleri...

Başım dönene kadar içime sindirdim. Tekrar tekrar hatırlamak, ruhumu dinlendirmek için.

 

PİSA

Resimlerinde görüp de kulenin düştü düşecek hâline pek aldırmasam da merak etmişim. Gördüğümde ise hayranlıkla bakıp, “Gerçekten de eğriymiş!” dedim.

1173 yılında yapımına başlanmış çan kulesinin zemini kaymış, kule eğrilmiş. 20. yy. bilimi de bu eşi olmayan kuleyi ayakta tutmayı başarmış.

Pisa'lı Galileo (1564-1642) de yaşamış bu topraklarda.Düşünmüş,araştırmış,yeni şeyler  bulmuş .Düşündüm de  2026'da yaşasaydı daha neler bulup ortaya çıkarırdı, bilemez kimse.










Bir kavga, bir kıyamet yaşadıkları...eski zaman insanları...

Gidenler, gelenler arasında, savaşlardan arta kalan zamanda da güzel yaşamak istemişler.Hayat hep devam etmiş.

Binaların görkemi, onları yaptıranların gücünü göstermek istiyor. Şimdi hayran kaldığımız görkemli binaların bir zamanlar gösteriş için yapılmış olması biraz kalpleri kırmıyor değil hani.”

İşte böyle sevgili bilgisayar.Önce okudum.Sonra merak ettim.Fırsat oldu ,gördüm.Geldim.Yazdıklarım bunlar. Yazacaklarım daha çok . Ama uzun uzun yazıları günümüz insanı okumuyor ki.Belki de bunuda okumayacak.Resimlere bakacak yalnızca.Kimbilir.

26 Ekim 2026 Pazartesi

 

KUZEY HALİÇ

Fatih Sultan Mehmet’in karadan gemileri Haliç’in sularına indirip İstanbul’u fethettiği ve yeni bir çağın açıldığı zamanlarda başlar bizim için Haliç. Benimse hayalimde, üzerinde nazlı nazlı kayıkların gezdiği, sularında binbir çeşit balığın yaşadığı bir yer. Yaşanmışlıkları olan, eski zamanlardan kalma, hâlâ da var olan bir miras.

İlanlarda gözüme çarpan “KUZEY HALİÇ / TERSANEDEN SARAYA” ilanını görünce şaşırdım. İstanbul’un gezi turlarında buna ilk rastlamıştım. Ve geziyi kaçıramazdım.





                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 

Şehir sıradan gününü yaşarken, Şişhane Meydanı’ndan başladı gezimiz. Tersaneler, Piyale Paşa Camii, Aynalıkavak Kasrı, Sütlüce toplu konutları, mezbaha… derken Sadabad Sarayı kalıntılarında sonlandı. (Yalnızca çeşmesi kalmış.) 


                                                                  

28 Eylül 2026 Pazartesi

İNCİR YAPRAĞINA YAZILANLAR:ARTIK HİÇBİR ŞEY ONU İLGİLENDİRMİYORDU.

 Olan bitene üzülüp karalar bağlayan o değildi artık.

“Acılar üst üste yığıldığında farkına vardı ki artık acı duymaz olmuştu.” İstese de yanmıyordu içi  eskisi gibi.

O en çok istediği; “Tüm bağlarımı koparsam da kurtulsam, o bağları bir kenara savursam, en çok da ‘kim ne der’i savurup atsam.”

İstediği olmuştu işte. Tüm bağlarını koparıp atmıştı. “Kim ne der?” cümlesi de kendisi ile beraber uzayın boşluğunda savruluyor olmalı şimdi...

Onu otobüs durağında oturur buldular. Tüm gün aramaları ancak akşam saatlerinde son buldu. Kucağında bir kedi vardı. Uzaklara dalmış gitmiş bakışları, kediyi okşuyordu. Sevilen kediler nasıl gevşer, yayılırsa öyle yayılmıştı kucağına kedi. Mırıldanıyordu mutlulukla.

     Evine getirip yatırdılar onu. Uyuyakaldı.

“Çok sıkılmış belli ki hayatından. Baksanıza yazdıklarına,” dedi bakıcısı, günlüğünde yazdıklarını okurken.

“Bir cesedi sırtlanmış ufacık bir ruhsun sen,” diye yazmış kendisine notlarda. Ama “Dünya değişmektedir,” diye devam etmiş...


Ertesi sabah hastaneye yatırıldı...
ARTIK HİÇBİR ŞEY ONU İLGİLENDİRMİYORDU...

18 Eylül 2026 Cuma

EYLÜL HİKAYESİ

 

Şehrin havası eylül ayının birinden sonra soğumaya başladı. Rüzgâr soğuk esti. Yaz gününün incecik giysileri sabahları üşüttü işlerine giden insanları. İncecik pikeler soğuktan uyutmaz oldu . Pamuk yorganlara geçildi. Yazın sıcaklığında dağılan, kaybolan dikkat bir kendine gelip toplanır oldu. Yeni başlangıçlar için yeni kararlar alındı, yazıldı günlük­lere. Eylül geldi. Yılın son çeyreğindeyiz. 2026'da daha yaşanacak dört ayımız var. Dolu dolu yaşayarak geçsin günler. Yeni bir yıl kapıda…




İşte eski günlüklerden EYLÜL HİKAYESİ başlangıcı daha:

“Nedir bu ondaki sevilme telaşı? Arkadaş canlılığı. İflah olmaz iyimserliği. İlkokul sıralarında üç kızın yan yana oturduğu, siyah önlük, beyaz yaka, kara tahta, tebeşir ve sınıfın yaramazlarını cezalandıran cetvel günleri.Aklında en çok kalanda ; Ki radyolardan canlı yayınlandı,

—Ay'dayız sevgili dinleyiciler. Hep beraber Ay'dayız.— 21. yy'ın aklına bile gelmeyecek ve gerçekleşmeyecek olan  Ay'a ayak basma macerası. İnsan olmaktan nasıl da gurur duyup yüreğini  sevgi ile doldurmuştu.

-Ay'daydık. Hep beraber Ay'a ayak basmıştık.

Öğretmenler yaramaz oğlanları kapı arkasında ayakta beklettikleri günlerdi o zamanlar. Beraber pikniklere gidilirdi. Kuru köfte, haşlanmış yumurta ve  patates, domates ve salatalık. O zamanlar kısır yoktu, patates salatası da, hardal, ketçap da yoktu. Salçalı, yağlı, şekerli ekmekler, oyundan yorulup acıkan bedenlere şifaydı. Evlere koşup içilen kana kana su ve annelerin tembihi:

—Ye de git. Fazla yok, canı çekmesin diğerlerinin.

Onların da tembihleriyle kıyıda köşede yenirdi  ekmekler.. Bahçelerden koparılıp çalınan mevsim meyveleri paylaşılırdı. Onlar çoktu nasılsa.”

diye devam ediyor…




19 Ağustos 2026 Çarşamba

Midilli




 Gazete manşetlerini hatırlıyorum ilkokul yıllarından.

“Ege’de sular ısınıyor.” diye yazardı.Savaş çıkacak sanırdım.
Okuyup kaygılanırdım. (Savaş, benim korkulu rüyamdı komşumuz Yunanistan ile). Çocuk kalbim ne çok korkardı.

Bir zamanlar zordu vize almak kıta Yunanistan a ve adalarına.

Şimdi ise 2026 yılının ağustos ayında, sayısız seferlerin yapıldığı Ayvalık–Midilli katamaranında, dalgaların arasında bunu düşündüm. O günlerdeki kaygılarım geldi aklıma.

Midilli limanında mavi-beyaz Yunanistan bayrağı karşıladı bizi. Çoluklu çocuklu kalabalıklarla sıraya girdik adaya girmek için.

Görevliler Türkçe anonslarını yaptılar kalabalığa:

– Kapıda vize alacaklar…
– Avrupa pasaportlular…
– Arabaların şoförleri…

Çağrılıp gidenler başka sıralarda beklediler.

Bir koşuşturma, bir telaş, bir heyecanla geçti saatlerimiz. Dönüşün telaşını düşünmeyi geride bırakıp, kiralık arabayla adanın yalnızlık yüklü yollarını seyre daldım. Hızla değişen, başkalaşan, yeniden şekillenen çağa ayak uydurmak.Zaman böyle değişip başkalaşırmış demek.Savaş çığılıkları olmadan da yaşanırmış . Ne güzel .

Tek derdimiz en güzel denizi bulmaktı.

– Batan güneşe doğru kulaç atmak için.

Her akşam yediğimiz ahtapottan, balıklardan, kalamardan sonra denizin bereketine hayran kaldım. Ve dedim ki:

– Karşı kıyının yemekleri de bizim yemeklerimiz gibiydi ki… Hiç yabancılık çekmedik.

Yaşanmışlıkları görmek için gittiğim arkeoloji müzesinde evlerin mozaik tabanları beni karşıladı ilk önce. Eski insanları andım. Vitrinlerde kalakalmış kullandıkları tabakları, kupaları, takıları. Mermere işlenmiş yüzler, Afrodit heykelleri. İlk günkü halleri olmasa da canlanıverecekler, sesleniverecekler gibi duruyorlar karşımda, müzenin sessizliğinde.

Böylece geçip gitti üç günlük Midilli Adası hikayemde.Darısı başka hikayelere.

Dönüşte bir kuş uçup havalandı yanımdan. Yükselip bulutlara karıştı.





30 Temmuz 2026 Perşembe

IHLAMUR AĞACI



"Yirmibeş yıl önceydi her şeyin başlangıcı. Tam olarak. Ne eksik ne fazla. Yani yirmibeş yıl."

Bir teneke kutusu içinde geldim buralara. Çok düşünüldü toprağa konacağım, yeşerip büyüyeceğim yerim. Alacağım ışık hesaplandı. Yayacağım koku evin pencerelerinden içeriye girsin istendi. Köşe bucak bahçenin her yanında dört dönüldü. Neredeyse kırk gün düşünüldü yerim.

Benim yerim yurdumdu burası artık. Burada kök salacaktım toprağa. Burada dallanıp budaklanacaktım. Sahiplerim bir kadınla bir adamdı. Her gün su verdiler. Sevinerek izlediler büyümemi.

Zaman geçtikçe boy attım, dallandım. Çok sevindiler ilk çiçeklerim açıp etraf mis gibi kokunca.Ama ;

Kaybolup gittiler birdenbire. Anlayamadım. Görünmediler hiç yanımda, yöremde.

Ve uzun zaman kimseler uğramadı bahçeme. Bekledim. Bahar geldi, yaz geldi. Kara kış da geçti. Seneler geçti böylece.

Kuşlar, karıncalar, görmediğim, bilmediğim bir dolu börtü böcek dallarımdaydı. Kuşlar yuva yapmasa da bir uğrayıp geçer oldular keyifle. Susuz kalmadım, havasız kalmadım, topraksız kalmadım. Boy attım mavi göklere, beyaz bulutlara doğru. Sağa sola, önüme arkama dallarımı saldım ferah ferah. Büyüyüp gittiler onlar da birer birer. Benden ayrılmadan. Hep yanımda, yöremdelerdi. Rüzgârla duydum seslerini.

Mutluyduk.

O yıl da güzel başlamıştı yeni yıl. Bahar gelmiş, su yürümüştü dallarıma. Yeşerdik, yaprak açtık, çiçek açtık, koku saldık…

İnsanlar geldiler. Birdenbire.

Bir garip sesler, gürültüler içinde... Kuş sesleri, rüzgârın sesi ve sessizliğin sesi duyulmaz oldu. Bir karmaşa, bir uğultu kapladı dört bir yanımızı. Şaşırıp kaldık.

Eski ev sahipleri, adamla kadın, görülmez oldu bu kalabalığın içinde. Neredelerdi? Nereye gittiler? Yoktular. Kaybolmuşlardı. Doğa yasası bu muydu?

Biz ise yaşıyorduk yıllarca. Güzeldi yaşamak.

Hep beraber dallarımla, yapraklarımla.

Yeniden söylüyorum size; mutluydum ben.

İşte bu tanımadığımız insanlar doluştular etrafımıza. Kafalarını kaldırıp kaldırıp baktılar dallarıma. Elleri dokundu yapraklarıma.

— Şuradan... Oradan değil.

— Evet, evet, tam ortadan kes!

diye bağrıştılar birbirlerine.

Başladılar kesmeye birer birer.

Canım yandı.

O sesler arasında bir bir yere indi dallarım. Yapraklarla, dallarla doldu etrafım. Toprak görülmez oldu. Çiçek açmış ıhlamurlarımı topladılar teker teker, arsızca.

Çekip gittiler sonra.

Şimdi yalnız kaldım.

Darmadağınık.

Ben ıhlamur ağacı. Dallarım, yapraklarım... Biz bir bütündük onlarla. Hep beraber. Güzeldi hayat.

Yalnız.

Kupkuru ağacım şimdi...

Yapraksız, çiçeksiz.

Kimseler gelmiyor artık yanıma. Bahçe sessiz.

Yalnızca bir bebek ağlaması duyuyorum arada. Çok uzaklardan gelen.

İşte şimdi de karardı gökyüzü. Bulutların arkasına girdi güneş. Rüzgârın sesini yandaki çam ağaçlarının dallarında duyuyorum artık. Yağmur yağacak birazdan. Havalar da serinledi. Kış gelecek yakında. İyice sessizleşecek buraları.

Huzursuz bir kış bekliyor beni.

Bak işte... Düştü bile gövdeme yağmur damlaları.